Po dojściu nazistów do władzy także objęcia władzy wskroś Hitlera w środku dniu 30 stycznia 1933, został ministrem sprawiedliwości Bawarii dodatkowo stanu wewnątrz rządzie Rzeszy. Objął też funkcję komisarza Rzeszy do spraw ujednolicenia wymiaru sprawiedliwości, wewnątrz ramach zarządzonego wskroś Hitlera procesu unifikacji (niem. Gleischaltung), zmierzającego do przekształcenia niemiaszek do wnętrza państwo totalitarne. 1 czerwca 1933 powołał "niemiecki przód prawa" (niem. Deutsche Rechtsfront), zrzeszający prawników zawodowych, sędziów, prokuratorów plus adwokatów. W roku 1934 założył Akademię Prawa Niemieckiego (jej prezesem pozostawał do 1941), której zadaniem było manipulowanie podstaw hitlerowskiego ustroju prawnego - Frank oparł go na niedemokratycznej zasadzie wodzostwa (niem. Führerprinzip)[1], która zapewniając Hitlerowi dominującą pozycję do wnętrza systemie prawnym państwa niemieckiego, ściśle mówiąc potwierdzała totalitarny struktura sprawowania władzy wewnątrz III Rzeszy. W uznaniu zasług zbytnio dokonania na polu unifikacji prawa, Hitler powołał Franka wewnątrz grudniu 1934 do gabinetu ministrów Rzeszy w środku charakterze ministra bez teki, którym Frank pozostawał do 1945.
Wówczas Frank dobitnie podkreślał swoje zachwyt na rzecz Hiltera dodatkowo jego rolę w środku państwie (wynikającą z przeprowadzonych na wskroś Franka głębokich zmian do wnętrza systemie prawnym), stwierdzając na dorocznym posiedzeniu Akademii Prawa Niemieckiego w środku 1935, iż: "po razu jednego największej rangi oto w środku historii narodu eros do Hitlera stała się pojęciem prawnym"[2]. W 1936 odwiedził Włochy, gdzie wygłosił pogadanka o ustawodawstwie dodatkowo narodowosocjalistycznym wymiarze sprawiedliwości. Został w tym miejscu przyjęty na wskroś króla włoskiego dodatkowo Mussoliniego. Zachwycony faszyzmem włoskim[2], do wnętrza następnych latach przyjeżdżał do Włoch kilkukrotnie. Podczas przemówienia wygłoszonego w środku 25 maja 1939 w środku Lipsku z okazji pierwszego wielkoniemieckiego dnia rzeczników prawa Frank wygłosił wśród innymi następujące zasady:
"Nikt nie przypadkiem istnieć zmuszony bez siła obrony"
"Nikt nie przypadkiem znajdować się wyzbyty czci, wolności, życia dodatkowo zarobku bez orzeczenia sądowego"
"Każdy oskarżony musi dysponować okazja wyboru obrońcy"
"Nikt nie ma obowiązek znajdować się rozważany w charakterze wróg społeczności narodowej bez udowodnienia mu jego winy"
[2]. Powyższe wypowiedzi stoją do wnętrza rażącej sprzeczności zarówno z praktyką jako również samą retoryką wypowiedzi z okupowanej Polski (patrz niżej)