Po agresji fryc na Polskę wewnątrz dniu 1 września 1939, został wyznaczony w środku dniu 15 września 1939 szefem wyższego zarządu cywilnego okupowanych ziem polskich wobec naczelnym dowództwie Wehrmachtu Wschód. W dniu 25 października 1939 został wyznaczony generalnym gubernatorem na okupowanych terenach Polski, tudzież swoją rezydencją uczynił krakowski Wawel. Szeroki obszar władzy którą otrzymał na tym stanowisku, spowodował że zaczął charakteryzować siebie "niemieckim królem Polski"[3]. Z tego powodu wśród przywódców III Rzeszy do wnętrza Berlinie, Generalne Gubernatorstwo zaczęto ironicznie zwać "cesarstwem Franka" oznacza to "Frankonią" (niem. Frank-reich[4]), oraz samego Franka nazwano "królem" czyli "władcą Frankonii"[3][5]. W związku z tym pojawiła się poniekąd niemiecka anegdota: "Francja jest na zachodzie, Frank bogaci się na wschodzie" (gra słów Frankreich plus Frank reich)[6].
Na stanowisku generalnego gubernatora był jednym z głównych współautorów oraz realizatorów polityki eksterminacji narodu polskiego dodatkowo żydowskiego[1]. Był rzetelny zbytnio masowe zbrodnie na terenie Generalnego Gubernatorstwa, dewastację gospodarczą kraju, planowe usuwanie także łupież obiektów kulturalnych także dóbr materialnych wewnątrz Polsce[1].
Hans Frank aprobował plany zniszczenia Warszawy w charakterze stolicy Polski, zawarte one dotychczasowy do wnętrza albumie zadedykowanym mu 6 lutego 1940 na wskroś nazistowskich architektów, m.in. Huberta Grossa, określanym jak tzw. Plan Pabsta, który Frank nieopatrznie zostawił w środku swoim gabinecie na Wawelu w czasie ucieczki z Krakowa wewnątrz 1945. Plany te wspólnie dokumentacją zawierały 15 szczegółowych planów miasta z dokumentacją fotograficzną plus tekstową - przewidywały zburzenie 95% powierzchni zabudowanej Warszawy oraz zmianę charakteru miasta na prowincjonalne. W swoim dzienniku, do wnętrza dniu 4 października 1939 Frank odnotował zgodę Hitlera na nieodbudowanie miasta Warszawy ze zniszczeń wojennych, zburzenie Zamku Królewskiego również napad dzieł sztuki[9].
Decyzją z dnia 13 października 1940 powołał insurekcja gett na rzecz ludności żydowskiej. W 1942 wspierał aktywnie plan zagłady Żydów sam jeden obniżając (dalece z większym natężeniem radykalnie niż wynika to z zarządzeń z Berlina) racje dzienne na rzecz Żydów do 143 g chleba na dzień zaś od tego czasu poniekąd do 20 g. 24 sierpnia 1942 zapisał do wnętrza dzienniku: "Trzeba skonstatować na marginesie, że skazujemy na zgon głodową półtora miliona Żydów".
29 stycznia 1944 żołnierze Armii Krajowej z oddziału "Błyskawica", dokonali nieudanego zamachu na Hansa Franka, jadącego przy eskortą pociągiem do Lwowa. Zamach proszek obszar na stacji kolejowej Czarna Tarnowska, wewnątrz akcji zginęło 17 Niemców jadących wewnątrz pociągu. W odwecie Wyższy Dowódca SS oraz Policji, Wilhelm Koppe, nakazał rozwalenie 100 Polaków - więźniów politycznych z hitlerowskiego więzienia Montelupich w środku Krakowie. Ich wykonanie wyroku nastąpiła 2 lutego 1944, kiedy oddziały SS, Schutzpolizei plus Gestapo, rozstrzelały 50 Polaków wewnątrz miejscowości Podłęże również 50 Polaków wewnątrz Dębicy[10].